Jestes w: Home > Wiedza > Zaburzenia w odżywianiu

Zaburzenia w odżywianiu

Oczywiście, gdy ten ciężki stan zaburzenia w odżywianiu po-wstaje wskutek współdziałania innych szkodliwości poza pożywie-niem, np. wskutek gruźlicy lub kiły, wyniki lecznicze są znacznie gorsze. Nawet zastosowanie tak swoiście działających środków leczniczych, jakimi rozporządzamy w leczeniu kiły, nie zawsze pro-wadzi do wyników pomyślniejszych. Leczenie kiły niemowląt roz-poczynamy w ogóle, a zwłaszcza w tych przypadkach daleko posuniętego zaburzenia w odżywianiu, od doustnego podawania stowarsolu, gdyż wstrzyknięcia domięśniowe (miosalwarsanu, ace- tylarsanu lub penicyliny) powodują często raptowne pogorszenie się stanu ogólnego, trudne do opanowania, i to nawet po zastosowaniu małych dawek początkowych.

Nie wolno też nigdy pominąć dokładnego zbadania narządu słuchu ew. wykonania paracentezy lub antropunkcji. W takich przypadkach, jak w ogóle we wszystkich przypadkach z zejściem niepomyślnym, przebieg dalszy jest nie zawsze jednakowy dochodzi do ciężkiego, ostrego stanu chorobowego z odwodnieniem (exsiccosis), opisanego w następnym rozdziale, albo też pogorszenie się jest powolniejsze, stopniowe. Pomimo najodpowiedniejszego żywienia jakościowego i ilościowego oraz opisanych wyżej zabiegów leczniczych stan ogólny niemowlęcia nie wykazuje wyraźnej poprawy, krzywa wagi utrzymuje się stale na tym samym poziomie nie możemy jednak zwiększać ilości pożywienia, gdyż doprowadza to do opisanych już objawów przekroczenia tolerancji. Często dochodzi do tego również mimo małych ilości pożywienia, gdy na ustrój niemowlęcia zadziała nowa szkodliwość. Spostrzegamy wtedy pogorszenie się stanu ogólnego, upośledzenie ukrwienia skóry, stały i dość szybki spadek wagi, obniżenie się ciepłoty ciała,

znaczne zmniejszenie tolerancji. Przez odpowiednie czasowe zmniej-szenie ilości pożywienia oraz zmianę jego jakości (pokarm) udaje się niekiedy opanować spadek wagi, niemowlę wchodzi ponownie w długotrwały kilkotygodniowy okres naprawy (reparatio) z brakiem przyrostu wagi i w razie pomyślnego wyniku bardzo powoli przechodzi w okres zdrowienia. Często jednak objawy tego wyni-szczenia postępują dalej, po krótszym lub dłuższym czasie naprawy następuje zupełna niemożność zużytkowania pożywienia i wreszcie śmierć. Ten szczególny przebieg zaburzeń w odżywianiu, który może wystąpić nie tylko w stanie atrofii lub atrepsji, został opisany przez Finkelsteina pod nazwą decompositio, a przez Michałowicza jako samowyniszczenie (autodystrophia).

Dodaj Komentarz